De eerste keer dat ik je ontmoette was bij jouw sollicitatie op de afdeling waar ik werkzaam was. Er waren nog 2 kandidaten over: jij en een andere dame.
Jullie mochten je voorstellen op onze afdeling. Toen jij kwam was het * boem* ….. daar was mijn soulmate.
Toen mijn leidinggevende aan mij vroeg wie ik op de afdeling zou willen was mijn antwoord gelijk ” de laatste, die wil ik”. Zo letterlijk zei ik het. Die laatste dat was jij, Esther.
Je werd mijn collega en in no time waren we meer dan collega’s. Wij konden de stress aan, voelden elkaar aan, hadden goede gesprekken en privé hadden we ook al gelijk een superklik.
Na 2 jaar besloot je om ergens anders te gaan werken, dichter bij je huis. Beter, voor je zoon, die je alleen opvoedde, maar ook voor jou.
Je werd ipv een goede collega mijn vriendin, de vriendin die een ieder zich wenst….. liefdevol, meegaand, begripvol maar die vriendin die je ook kan wijzen op je “fouten” en daarin advies geven. Ja, jij was mijn “friendsoulmate”
Je was een harde, soms ook moeilijk bereikbaar. Dat was omdat je “jezelf niet was”. Je wilde rust op de momenten dat het jou te moelijk werd. Want anderen moet je vooral niet opzadelen met je problemen 😞
We hebben goeie, persoonlijke, intieme, mooie en zeker ook leuke gespreken gehad.
Er is in de loop van de jaren zoveel gebeurd en altijd waren we daar voor elkaar. Tot bijna aan het einde toe…..
Het moment dat ik hoorde dat je was overleden blijft tot einde ten dagen bij mij. Een stuk van mijn hart is met je mee gestorven. Ik heb echt een gebroken hart.
Lieve Essie, bedankt voor je vriendschap. Ik hou van je en ik hoop dat we elkaar ooit weerzien in een “zonnig Kreta”.
Forever the meme Let it go
